As empresas do metal volven estar baleiras e a produción paralizada en toda a provincia, particularmente nos estaleiros da ría de Ferrol, nos que, na práctica, a produción está parada (malia as manobras sucias de Navantia e a patronal, que se revolven para manter un mínimo de produción facendo un uso temerario dos servizos necesarios ou mediante a realización de horas extras).
Coa de hoxe, xa van 8 días de folga exemplar. Este é o mellor xeito de contestar á provocación patronal que supuxeron as reunións do venres e o luns pasados. Tras cinco horas de reunión o luns, a cousa rematou como empezou: sen acordo e sen ningún avance. A parte social acudiu con disposición a negociar, para acadar o acordo. A resposta da patronal foi un auténtica insulto: un mísero incremento adicional do 0,25%, mantendo unha oferta ridícula que nin de lonxe compensa a perda de poder adquisitivo. En salarios, vixencia, subrogación, redución de xornada e fin da precariedade seguimos moi lonxe.
A solicitude de mediación ao AGA (o sistema galego de mediación e arbitraxe laboral), que parece ser que a patronal rexistrou o martes 16, é unha mostra da súa debilidade. Se realmente se vise forte, non faría ese movemento.
Hai razóns e hai forza!
Como ben sabemos os traballadores, as demandas económicas son unha necesidade imperiosa polo empobrecemento que padecemos a clase obreira. E mentres nos afogan, a patronal enche os petos de xeito obsceno: o metal galego é un dos sectores máis rendibles de todo o Estado.
Isto convive cunha enorme carga de traballo e a escaseza de man de obra cualificada. No estaleiro de Ferrol vívese un ritmo de produción inédito en máis de dez anos. O programa de fragatas F-110, ó que Defensa elevou o orzamento ata preto de 4.800 millóns de euros, vai por diante do calendario previsto, con tres buques á vez en fase intensiva de construción. Este ano están previstos dous grandes fitos produtivos: posta de quilla da F-113 (prevista para antes do verán) e botadura da F-112 (prevista para o outono). Máis de 5.000 persoas entran a traballar cada día nos centros da ría de Ferrol, e a propia empresa recoñece que necesita miles de traballadores máis.
A iso súmase o chorro de millóns que chega ó naval militar co rearme europeo, e o anuncio dunha fábrica de vehículos eléctricos da chinesa SAIC (MG) entre Ferrol e As Pontes, que prevé 2.300 empregos e 120.000 coches ó ano. Cos estaleiros a tope e a necesidade de miles de traballadores cualificados, nin a patronal nin Navantia teñen onde levar a carga: por iso, na súa debilidade, suplican unha mediación. E, aínda así, algún voceiro sindical faille o traballo sucio á patronal espallando o medo a que a carga marche para Cádiz, repetindo a chantaxe patronal. Por certo, o mesmo que os nosos compañeiros de Cádiz escoitan cando teñen á patronal contra as cordas. A nosa forza está en parar a produción, e ímola usar!
Un plan de mobilizacións para gañar
O xogo da patronal é ben coñecido: cansar e dividir aos planteis, e a resposta ten que desbordar esta estratexia:
1. Golpear máis a produción intensificando o calendario de folgas. Por exemplo, deixar a semana que vén en branco ou que os dous paros na última semana deste mes non sexan en días consecutivos é un erro. Estamos xa moi cerca do verán. A presión debe ir a máis. A semana do 22 de xuño debería aproveitarse para endurecer os paros, particularmente nos estaleiros, onde retrasar os fitos produtivos previstos é a mellor vía para dobrar a Navantia e á patronal.
2. Endurecer as medidas de non colaboración para que entre folgas non se recuperen os retrasos (cero horas extra, cero dispoñibilidade). Isto implica organizar máis e mellor os piquetes para cubrir as principais instalacións de toda a provincia .
3. Realizar asembleas nos centros de traballo cando non haxa folga para debater a estratexia e os diferentes pasos da loita. E cada día de folga, realizar unha asemblea xeral para manter informados ós traballador@s.
4. É fundamental traballar dende os sindicatos para facer confluír as diferentes loitas reivindicativas que hai (comercio de alimentación, comercio téxtil...) nunha única loita contra o empobrecemento da nosa clase. Tamén dentro dos estaleiros: Navantia explota indistintamente ós traballadores da principal e das auxiliares. Manter as loitas separadas debilítanos e facilita as manobras de Navantia e a patronal contra a folga.
A folga está a ter unha forza enorme, como vimos o xoves pasado na gran manifestación na Coruña. Sería un erro aceptar unha saída precipitada ou unha sinatura sen consultar. A decisión final sobre calquera preacordo debe tomarse en asembleas xerais abertas e vinculantes.
Se a patronal quere dividir, cansar ou comprar unha paz social barata, a mellor resposta é máis democracia obreira: información clara, debate colectivo e votación dos traballadores en asemblea.
----------------------------------
Continúa la lucha del metal de A Coruña con las huelgas del 16 y 17 de junio
¡La fuerza del metal puede doblegar a la patronal!
Las empresas del metal vuelven a estar vacías y la producción paralizada en toda la provincia, particularmente en los astilleros de la ría de Ferrol, en los que, en la práctica, la producción está parada (pese a las maniobras sucias de Navantia y la patronal, que se revuelven para mantener un mínimo de producción haciendo un uso temerario de los servicios necesarios o mediante la realización de horas extras).
Con la de hoy, ya van 8 días de huelga ejemplar. Esta es la mejor manera de contestar a la provocación patronal que supusieron las reuniones del pasado viernes y el lunes. Tras cinco horas de reunión el lunes, la cosa terminó como empezó: sin acuerdo y sin ningún avance. La parte social acudió con disposición a negociar, para alcanzar el acuerdo. La respuesta de la patronal fue un auténtico insulto: un mísero incremento adicional del 0,25%, manteniendo una oferta ridícula que ni de lejos compensa la pérdida de poder adquisitivo. En salarios, vigencia, subrogación, reducción de jornada y fin de la precariedad seguimos muy lejos.
La solicitud de mediación al AGA (el sistema gallego de mediación y arbitraje laboral), que parece ser que la patronal registró el martes 16, es una muestra de su debilidad. Si realmente se viese fuerte, no haría ese movimiento.
¡Hay razones y hay fuerza!
Como bien sabemos los trabajadores, las demandas económicas son una necesidad imperiosa por el empobrecimiento que padecemos la clase obrera. Y mientras nos ahogan, la patronal se llena los bolsillos de manera obscena: el metal gallego es uno de los sectores más rentables de todo el Estado.
Esto convive con una enorme carga de trabajo y la escasez de mano de obra cualificada. En el astillero de Ferrol se vive un ritmo de producción inédito en más de diez años. El programa de fragatas F-110, al que Defensa elevó el presupuesto hasta cerca de 4.800 millones de euros, va por delante del calendario previsto, con tres buques a la vez en fase intensiva de construcción. Este año están previstos dos grandes hitos productivos: puesta de quilla de la F-113 (prevista para antes del verano) y botadura de la F-112 (prevista para el otoño). Más de 5.000 personas entran a trabajar cada día en los centros de la ría de Ferrol, y la propia empresa reconoce que necesita miles de trabajadores más.
A eso se suma el chorro de millones que llega al naval militar con el rearme europeo, y el anuncio de una fábrica de vehículos eléctricos de la china SAIC (MG) entre Ferrol y As Pontes, que prevé 2.300 empleos y 120.000 coches al año. Con los astilleros a tope y la necesidad de miles de trabajadores cualificados, ni la patronal ni Navantia tienen dónde llevar la carga: por eso, en su debilidad, suplican una mediación. Y, aun así, algún portavoz sindical le hace el trabajo sucio a la patronal difundiendo el miedo a que la carga se marche para Cádiz, repitiendo el chantaje patronal. Por cierto, lo mismo que nuestros compañeros de Cádiz escuchan cuando tienen a la patronal contra las cuerdas. ¡Nuestra fuerza está en parar la producción, y la vamos a usar!
Un plan de movilizaciones para ganar
El juego de la patronal es bien conocido: cansar y dividir a las plantillas, y la respuesta tiene que desbordar esta estrategia:
1. Golpear más la producción intensificando el calendario de huelgas. Por ejemplo, dejar la semana que viene en blanco o que los dos paros en la última semana de este mes no sean en días consecutivos es un error. Estamos ya muy cerca del verano. La presión debe ir a más. La semana del 22 de junio debería aprovecharse para endurecer los paros, particularmente en los astilleros, donde retrasar los hitos productivos previstos es la mejor vía para doblegar a Navantia y a la patronal.
2. Endurecer las medidas de no colaboración para que entre huelgas no se recuperen los retrasos (cero horas extra, cero disponibilidad). Esto implica organizar más y mejor los piquetes para cubrir las principales instalaciones de toda la provincia.
3. Realizar asambleas en los centros de trabajo cuando no haya huelga para debatir la estrategia y los diferentes pasos de la lucha. Y cada día de huelga, realizar una asamblea general para mantener informados a los trabajador@s.
4. Es fundamental trabajar desde los sindicatos para hacer confluir las diferentes luchas reivindicativas que hay (comercio de alimentación, comercio textil...) en una única lucha contra el empobrecimiento de nuestra clase. También dentro de los astilleros: Navantia explota indistintamente a los trabajadores de la principal y de las auxiliares. Mantener las luchas separadas nos debilita y facilita las maniobras de Navantia y la patronal contra la huelga.
La huelga está teniendo una fuerza enorme, como vimos el jueves pasado en la gran manifestación en A Coruña. Sería un error aceptar una salida precipitada o una firma sin consultar. La decisión final sobre cualquier preacuerdo debe tomarse en asambleas generales abiertas y vinculantes.
Si la patronal quiere dividir, cansar o comprar una paz social barata, la mejor respuesta es más democracia obrera: información clara, debate colectivo y votación de los trabajadores en asamblea.



















