La huelga del metal de la provincia de Coruña convocada por CIG, CCOO y UGT se ha cerrado con un acuerdo que representa una victoria indiscutible producto de la fuerza desplegada por los trabajadores. Un incremento salarial acumulado del 15,8% en cuatro años es un resultado que demuestra que la movilización obrera sigue siendo el arma más potente para arrancar mejoras.

Los números hablan por sí solos. Mientras la patronal pretendía un convenio de cinco años con incrementos miserables que no cubrieran la inflación, los trabajadores lograron: un 5% en 2026, un 3% en 2027, un 3% en 2028 y un 4% en 2029, totalizando un 15,8%. Además de la cláusula de revisión salarial sin topes, combinada con el hecho de que los atrasos se computan desde el  1 de enero en lugar de hacerlo desde el mes en que el IPC supera lo pactado, mejora el anterior convenio y a la mayoría de los convenios que se están firmando.

Junto a esto, una cascada de mejoras concretas que mitiga la precariedad y amplía los derechos conquistados. La extensión del ámbito de aplicación a los talleres de mecánica rápida y de la cláusula de subrogación a las empresas de fabricación de bebidas. La reducción de doce horas anuales de jornada. La transformación de días naturales en días laborables para las licencias retribuidas, que simplifica y amplía el número de días a disfrutar. Y la garantía de seis meses de actividad mínima al año para los fijos discontinuos.

Todavía están sin cerrar los pluses específicos para los trabajadores de los astilleros públicos de la ría de Ferrol —un asunto que sigue negociándose— pero todo apunta a que serán muy potentes. En algunos casos, dependiendo de la categoría y la profesión, estamos hablando de mejoras anuales que pueden alcanzar los 5.000 euros, lo que representaría un cambio material en las condiciones de vida de esos compañeros.

Ocho días de huelga total: la fuerza que doblegó a la patronal

Nada de esto cayó del cielo, ni fue el producto de las habilidades negociadoras de las cúpulas sindicales. Fue el resultado directo de 8 días de huelga total, de la paralización absoluta de los astilleros de la ría de Ferrol y de los polígonos industriales de Ferrol, A Coruña y Compostela. De los miles de trabajadores que inundaron las calles de A Coruña el 11 de junio en una manifestación que dejaba clara la determinación del movimiento. Los paros fueron masivos, la participación fue abrumadora y la producción se paralizó totalmente.

Las condiciones de carga de trabajo, la escasez brutal de mano de obra cualificada y el chorro de millones que llega al sector a través de los astilleros militares eran muy favorables para arrancar un buen convenio. Los astilleros de Ferrol operan bajo una carga de trabajo histórica: con varios programas de defensa en marcha a la vez y la perspectiva de que esto vaya a más en los próximos años. A eso se suma una escasez de mano de obra cualificada, los soldadores, electricistas, tuberos o caldereros no alcanzan a cubrir las necesidades actuales, y estiman que para los próximos años van a necesitar incorporar a miles nuevos. Y todo en un contexto donde fluyen miles de millones a la industria de defensa que, a través de Navantia, disparan los beneficios de la patronal de la provincia.

A pesar de todo esto la patronal quería minimizar al máximo las concesiones, pero esos 8 días con la producción totalmente parada, casi dos meses de una elevada afectación de la producción y una perspectiva de escalada con cuatro nuevas jornadas de huelga en el calendario que pudieran culminar en huelga indefinida fueron clave para doblegar la avaricia de estos parásitos.

Esta lucha aporta no solo una gran victoria, sino una importante experiencia sobre el sindicalismo que necesitamos construir, basado en las asambleas para discutir y decidir, un sindicalismo de clase, democrático y combativo. El balance no puede ser más que positivo y reivindica algo fundamental: cuando los trabajadores se movilizan con decisión, la patronal puede ceder. El contexto no siempre es tan favorable como en este caso, pero eso no depende de nosotros, lo que sí depende es la determinación para luchar por nuestros derechos y una vida mejor, y eso, los compañeros del metal de Coruña, como los del metal de Pontevedra, Cádiz, las trabajadoras de la educación o del comercio, lo vienen demostrando sobradamente.

Los y las compañeras de la CGT en los astilleros de Ferrol y militantes de Esquerda Revolucionaria, hemos contribuido con todas nuestras fuerzas a esta inspiradora lucha, participando en todas las movilizaciones, llamando a los trabajadores de la principal de Navantia a apoyar la lucha de los compañeros y, sobre todo, a través de la información mediante el reparto de miles de octavillas en las diferentes movilizaciones.

Luchas como esta son las que día a día nos hacen más fuertes no solo conquistando derechos para nuestra clase, sino en la convicción de nuestra fuerza social. Ocho jornadas de huelga, todo parado, rotundidad y determinación, esa ha sido la clave, miles de trabajadores del metal que han derrotado a la patronal y conquistando un buen convenio por la vía de los hechos.

¡Así se lucha!

 

-------------------------------------------------------------------------------------

A folga do metal da Coruña obriga á patronal a ceder. A forza da mobilización obreira imponse

A folga do metal da provincia da Coruña convocada por CIG, CCOO e UGT pechou cun acordo que representa unha vitoria indiscutible produto da forza despregada polos traballadores. Un incremento salarial acumulado do 15,8% en catro anos é un resultado que demostra que a mobilización obreira segue sendo a arma máis potente para arrincar melloras.

Os números falan por si sos. Mentres a patronal pretendía un convenio de cinco anos con incrementos miserables que non cubrisen a inflación, os traballadores lograron: un 5% en 2026, un 3% en 2027, un 3% en 2028 e un 4% en 2029, totalizando un 15,8%. Alén da cláusula de revisión salarial sen topes, combinada co feito de que os atrasos se computan desde o 1 de xaneiro en lugar de facelo desde o mes en que o IPC supera o pactado, mellora o anterior convenio e á maioría dos convenios que se están asinando.

Xunto a isto, unha fervenza de melloras concretas que mitiga a precariedade e amplía os dereitos conquistados. A extensión do ámbito de aplicación aos talleres de mecánica rápida e da cláusula de subrogación ás empresas de fabricación de bebidas. A redución de doce horas anuais de xornada. A transformación de días naturais en días laborables para as licenzas retribuídas, que simplifica e amplía o número de días a desfrutar. E a garantía de seis meses de actividade mínima ao ano para os fixos descontinuos.

Aínda están sen pechar os pluses específicos para os traballadores dos estaleiros públicos da ría de Ferrol —un asunto que segue negociándose— pero todo apunta a que serán moi potentes. Nalgúns casos, dependendo da categoría e a profesión, estamos a falar de melloras anuais que poden alcanzar os 5.000 euros, o que representaría un cambio material nas condicións de vida deses compañeiros.

Oito días de folga total: a forza que dobregou á patronal

Nada disto caeu do ceo, nin foi o produto das habilidades negociadoras das cúpulas sindicais. Foi o resultado directo de 8 días de folga total, da paralización absoluta dos estaleiros da ría de Ferrol e dos polígonos industriais de Ferrol, A Coruña e Compostela. Dos miles de traballadores que alagaron as rúas da Coruña o 11 de xuño nunha manifestación que deixaba clara a determinación do movemento. Os paros foron masivos, a participación foi abafadora e a produción paralizouse totalmente.

As condicións de carga de traballo, a escaseza brutal de man de obra cualificada e o chorro de millóns que chega ao sector a través dos estaleiros militares eran moi favorables para arrincar un bo convenio. Os estaleiros de Ferrol operan baixo unha carga de traballo histórica: con varios programas de defensa en marcha á vez e a perspectiva de que isto vaia a máis nos próximos anos. A iso súmase unha escaseza de man de obra cualificada, os soldadores, electricistas, tuberos ou caldereros non alcanzan a cubrir as necesidades actuais, e estiman que para os próximos anos van necesitar incorporar a miles novos. E todo nun contexto onde flúen miles de millóns á industria de defensa que, a través de Navantia, disparan os beneficios da patronal da provincia.

A pesar de todo isto a patronal quería minimizar ao máximo as concesións, pero eses 8 días coa produción totalmente parada, case dous meses dunha elevada afectación da produción e unha perspectiva de escalada con catro novas xornadas de folga no calendario que puidesen culminar en folga indefinida foron clave para dobregar a avaricia destes parasitos.

Esta loita achega non só unha gran vitoria, senón unha importante experiencia sobre o sindicalismo que necesitamos construír, baseado nas asembleas para discutir e decidir, un sindicalismo de clase, democrático e combativo. O balance non pode ser máis que positivo e reivindica algo fundamental: cando os traballadores se mobilizan con decisión, a patronal pode ceder. O contexto non sempre é tan favorable como neste caso, pero iso non depende de nós, o que si depende é a determinación para loitar polos nosos dereitos e unha vida mellor, e iso, os compañeiros do Metal de da Coruña, como os do Metal de Pontevedra, Cádiz, as traballadoras da educación ou do comercio, véñeno demostrando sobradamente.

Os e as compañeiras da CGT nos estaleiros de Ferrol e militantes de Esquerda Revolucionaria, contribuímos con todas as nosas forzas a esta inspiradora loita, participando en todas as mobilizacións, chamando aos traballadores da principal de Navantia a apoiar a loita dos compañeiros e, sobre todo, a través da información mediante a repartición de miles de panfletos nas diferentes mobilizacións.

Loitas como esta son as que día a día nos fan máis fortes non só conquistando dereitos para a nosa clase, senón na convicción da nosa forza social. Oito xornadas de folga, todo parado, rotundidade e determinación, esa foi a clave, miles de traballadores do metal que derrotaron á patronal e conquistando un bo convenio pola vía dos feitos.

Así se loita!

banner

banner

banner

banner

banner

banner

banner

banneringles

banneringles

bannersindicalistas

bannersindicalistas